So, ayun. Recognition Day namin kanina. Medyo boring ng konti yung program. Antagal kasi magstart. Well, ano pa nga bang aasahan eh lagi namang ganun sa UB? Pag sinabing 8, 9 ang start. HAHA. LOLS. Tapos ayun, andaming non-academic awardees. GRABE! Almost 280 daw kami kanina eh, according sa aming principal. Huhuy. Tapos ayun. Unexpectedly, may mga minor awards pa pala akong makukuha. Unexpected yun kasi wala talaga akong alam na may ganung chorvaness. Nakuha ko sa non-academis awards eh:
- Outstanding Club Officer
- Special Awardee (Speech Choir - UPLB)
- Special Awardee (President - DSPC)
Ayun. Sayaaaa. Tapos nung sa academic achievers na. HAHA. Ready na naman ako nun eh. Kaya lang ako napaluha kasi yung ineexpect ng tao sakin, hindi ganun. So I got 4th honors, malayo dun sa 1st honors nung first year at second honors nung second year. Nung tinawag ung pangalan ko, I was looking at everyone and I was smiling like “Hey, its ok. Look, I’m fine with it.” Pero they were reacting like “O.o Seriously? Saaaam?!? Anong nangyari? Bakit ganun?” And then in the end, everyone was telling me, “Kaya mo naman yan. Ikaw pa!” So I was like “Okay… XD”
Okay na sa akin yun. Una talaga, masakit. Oo, umiyak talaga ako. Hindi naman maiiwasan yun eh. Kaso, may next year pa ko, and my last. I’ll just do my best na lang. Sabi ko nga nung first year ako “Ako ang magsi-speech pag-graduate ko dito.” And now, I’m willing to do it. :)
**Pero proud ako sa bestfriend ko. Siya yung Rank 1 ngayon eh. Walang plastikan yun. Mahal ko yun eh. :)